Stefan Zweig, Kendileriyle Savasanlar’da Hölderlin, Kleist ve Nietzsche’nin yasamöykülerini anlatiyor. Bu üç yazarin yasamlarinin ortak yani, mizaçlarini belirleyen neredeyse tabiatüstü bir güçle bitmek bilmeyen bir iç mücadeleyi sürdürmeleridir. Içlerindeki bu güç, yasamlarinin birer tragedya olarak sürüp, öyle sona ermesine neden olmustur. Yazar, Hölderlin, Kleist ve Nietzsche’nin yasamöykülerini çagdaslari Goethe’nin hayatindan kesitlerle birlikte ele almistir. Goethe’nin karsi kutbu olusturan hayati algilayisi, biçimleyisi ve hayatla yaraticilik arasinda kurdugu bag, sergilenen yasamlarin farkliliklarini daha belirgin hale getirmektedir.Zweig, Kendileriyle Savasanlar’da yaraticilik serüveni, anlasilma sorunu ve sanatçinin çevresine karsi tutumunu gerçege bagliliktan ayrilmadan, derin bir duyarlilikla islemistir.